Vaste routine

Ik gebruikte tijdens het inspelen vrijwel altijd dezelfde opbouw: groundstrokes, volleys, smashes, serveren, retourneren. Op die manier komt iedere slag aan bod en krijg ik snel een gevoel voor de omstandigheden, de baan en de bal.

Wennen aan de omstandigheden

Tijdens het inspelen probeer ik ook even te landen op de baan. Hoe voelt de ondergrond? Hoe stuitert de bal? Staat er wind? Is er publiek dichtbij? Dat zijn allemaal dingen die invloed hebben op hoe je de wedstrijd begint.

Die paar minuten gebruik ik dus niet alleen om mijn slagen te voelen, maar ook om me thuis te voelen in de omstandigheden. Hoe sneller je gewend bent aan de baan, de bal en alles eromheen, hoe rustiger je de eerste games ingaat.

Een blik op de tegenstander

Maar ondertussen keek ik ook naar de andere kant van het net. Zeker als ik een tegenstander nog niet goed kende, probeerde ik alvast wat dingen op te pikken. Heeft iemand een slag waar hij minder comfortabel mee lijkt? Welke servicehoek kiest hij het liefst? En hoe beweegt hij over de baan?

Natuurlijk laat niemand tijdens het inspelen direct al zijn kaarten zien. Toch kun je soms interessante dingen ontdekken. Sommige spelers zoeken tijdens het serveren automatisch steeds dezelfde hoek op. Anderen voelen zich zichtbaar prettiger aan één kant van de baan dan aan de andere.

Die informatie kan later in de wedstrijd van pas komen. Op belangrijke momenten vallen spelers vaak terug op patronen waar ze vertrouwen in hebben. Als je die patronen al een beetje hebt herkend, kun je daar soms op anticiperen.

Tip voor de clubspeler

Mijn advies voor clubspelers? Gebruik het inspelen niet alleen om warm te worden, maar ook om te observeren. Creëer lekker wat ritme, maar kijk ondertussen met een schuin oog naar de andere kant van het net. Soms kun je al vóór de eerste game waardevolle informatie verzamelen.