Wat typeert de Serve-and-Volleyer?

Een tennisser met deze spelersidentiteit gebruikt zijn sterke service als startpunt voor een aanval. Na de opslag stoomt de serve-and-volleyspeler meteen op naar het net om daar druk te zetten met volleys en smashes. Deze tactiek geeft de tegenstander weinig tijd en biedt mogelijkheden om een lange rally te voorkomen. Op de baseline voelt dit type speler zich doorgaans minder thuis.

Sterke punten

Initiatief nemen, explosiviteit en snelle beslissingen aan het net zijn de wapens van deze tennisser. De Serve-and-Volleyer zet de tegenstander gelijk zwaar onder druk.

Door snel naar voren te komen, geeft hij de tegenstander geen ritme. Deze speelstijl komt vooral goed tot zijn recht op ondergronden als gras of sneller hardcourt. Op die banen is een harde service een geducht wapen. De bal schiet door, waardoor de opponent nog minder tijd krijgt voor een goede return of een passing shot.

Zwakke punten

De speelstijl van een serve-and-volleyspeler vraagt veel precisie. Als de opslag minder scherp is, of de eerste volley niet goed genoeg, wordt dit type speler vrij kwetsbaar. Passing shots en returns op de voeten leveren problemen op voor deze speelstijl omdat hij dan geforceerd is de bal hoger over het net te moeten spelen

Dit type speler ervaart veel druk bij het volleren en heeft geen tijd voor correctie wanneer hij slecht gepositioneerd bij het net komt. In dat geval loopt de serve-and-volleyspeler het risico op een passeerbal.

Vertrouwen houden in deze manier van spelen is cruciaal voor dit type tennisser. Als hij meerdere keren tegen een goede return is opgelopen, kan er bij de Serve-and-Volleyer twijfel ontstaan over voortzetting van deze speelstijl.

Op trage ondergronden, zoals gravel, heeft dit type veel minder profijt van de service. De retourneerder krijgt namelijk meer tijd om goed te reageren op de eerste opslag.

Een Serve-and-Volleyer uit het proftennis

De tennisser die symbool staat voor succesvol serve-and-volleyspel was Pete Sampras. Met die speelwijze won deze Amerikaanse wereldtopper tussen 1993 en 2000 liefst zeven keer de finale op het heilige gras van Wimbledon.